Mooi, ik ga beginnen met het reisverslag.

Woensdag 24 december 2025
Missie Museum in Steyl – Vlodrop
Tegen tienen gaan we op pad. De auto is afgetankt en beladen. Het is droog en zonnig! Zo’n 4 graden in de plus, iets winderig, dus fris is het wel.
’t Is druk onderweg, iets vrachtverkeer, maar het rijdt goed door.
Ik parkeer de auto en we worden welkom geheten in Steyl. Ik ben hier tijdens wandelingen en een fietsarrangement met Orchideetje al eerder geweest, maar van een bezoek aan het Missie Museum is het toen niet gekomen.We checken in bij het Missie Museum. Met de Museumkaart gratis toegang. Ai, een restaurant is er niet, maar hier tegenover en iets verder links is er een restaurant.
Achter dit monument kunnen we terecht bij restaurant ’t Vaerhóes. ‘Verbum Dei’ is dat ook een welkomstwoord? Dat moet ik even opzoeken, het betekent ‘Woord van God’.
Dit is een gedenkteken uit 1928 voor Arnold Janssen (dat zoek ik later op).
In de voorzijde van de sokkel is een bronzen plaquette aangebracht met een afbeelding van pater Arnoldus Janssen geflankeerd door een knielende figuur (links) en een staande figuur (rechts), hieronder de tekst: ‘ARNOLDUS JANSSEN.’’t Vaerhóes is gelukkig open, want we zijn na de rit wel toe aan de KMA of een lunch.Koffie sowieso, zo’n drupje jajem met slagroom gaat er wel in.Geen Appeltaart, maar een broodje gezond. Het is trouwens een hele hap!Kijk, de ingang van het Missie Museum. Met die vlag is iets aan de hand, maar ik kan er de vinger niet opleggen.Om te beginnen een stukje tekst van de site van het Missie Museum:
In de volkenkundige afdeling bevinden zich voorwerpen uit China, Japan, Indonesië, Filipijnen, Papoea Nieuw Guinea, Ghana, Togo, Congo en Paraguay.
Er zijn kunst- en gebruiksobjecten, voorwerpen van andere religies en christelijke kunst van elders. Het verschil met moderne volkenkundige musea is zeer groot.
Men wordt geconfronteerd met duizenden voorwerpen in metershoge en diepe vitrines. Voor geen enkel voorwerp wordt afzonderlijk de aandacht gevraagd. Op land en op soort staan voorwerpen gerangschikt die de missionarissen in de loop van vele jaren hebben gestuurd of meegebracht.
De natuurhistorische afdeling is verdeeld in een insectenkabinet en een zoölogisch gedeelte. De overweldigende dierenverzameling bestaat uit opgezette zoogdieren, reptielen, vogels, amfibieën en vissen. De open diergroep met giraffe, antilopen, runderen, leeuwen en zebra’s ligt centraal in het museum.
Duizend en één tropische vlinders, kevers, schorpioenen, spinnen en andere insecten zijn oorspronkelijk verzameld voor schoonheid, wetenschap, educatie en handel.
Ik laat de teksten en de foto’s voor zichzelf spreken.Mooi, we zijn ‘rond’. Tjonge, op de site is niets teveel gezegd! Het museum is niet heel groot, maar er staat allemachtig veel! Ongelooflijk wat de missionarissen allemaal hebben meegenomen. Dat is ook wat, nog maar enkele decennia geleden was de missie een groot ding, nu voltooid verleden tijd.
Er is ook een klein winkeltje, maar wij zijn aan het opruimen. ‘Ontspullen’ noemen ze dat tegenwoordig.Tegenover het Missie Museum bevindt zich het Missiehuis St. Michaël. Het is gesticht in 1875 door de heilige Arnold Janssen. Het is het moederhuis van de congregatie van de missionarissen van Steyl (SVD), één van de grootste religieuze gemeenschappen ter wereld, vandaag de dag aanwezig in meer dan 80 landen ter wereld.Het is bepaald fris, maar we gaan toch even kijken bij het Graf van de heilige Arnold Janssen (1837 – 1909). Zou de kerk open zijn?Om te beginnen enige informatie.We lopen richting kerk en werpen een blik op de Maas.Kijk, dit is de kerk. Hij zou open zijn, maar helaas, dat is hij niet. De kerk is gebouwd tussen 1880-1884 door H. Erlemann naar schetsen van de bouwkundige en priester Jos Prill van het Aartsbisdom Keulen. Het is een neogotische basiliek, bestaande uit een onder- en een bovenkerk, de laatste met galerijen, beide met kooromgang en straalkapellen. Hm, de buitenkant ziet er sowieso indrukwekkend uit.In de benedenkerk in Steyl bevindt zich het graf van de heilige Arnold Janssen, dat gedeelte van de kerk is open.Gezien de kou en de tijd (die draait!) laten we een bezoek aan de kloostertuin, de grotten en de begraafplaats achterwege. Op naar het Boshotel, dat is zo’n halfuurtje rijden.
U ziet, maar liefst 80 kamers. Eigenlijk gaan wij liever voor een kleiner hotel, nous verrons. Zwembad, sauna, fitness enz. enz., maar daar komen wij niet voor. Is dit wel uw ding? Nou, ik zou zeggen: boeken!Tegen vieren checken we in en krijgen de sleutels van de kamers 212 (wij) en 214 (dochterlief). Sowieso gaat het hier vriendelijk maar ook professioneel aan toe. Kijk, dat is het voordeel van een wat groter hotel. Er is een lounge en wat voor een!We pakken de lift naar de 2e etage. Daar slaat dochterlief linksaf en wij rechtsaf.
De kamers liggen dus niet naast elkaar, dat maakt ons verder niet uit.
En wat een mooie, ruime kamer!De natte ruimte is helemaal niet verkeerd en er is een apart toilet.Vaak ‘leven’ we uit de weekendtas, maar nu hangen we onze kleding in de ruime kast.
We kunnen koffie/thee bereiden op de kamer. Voor Orchideetje thee, voor dochterlief en ikzelf een glaasje wijn uit de ‘ijzeren voorraad’.
Allons (enfants de la patrie), op naar de lounge waar we deze foto laten maken door dochterlief. Die gaat zo in de familieapp met de beste wensen voor de kerst en het nieuwe jaar. Tja, voor onszelf ziet het er enigszins verdrietig uit, maar dat had u in de kop al gelezen.We zijn de eersten in het restaurant, maar dan kan ik meteen twee foto’s schieten. Dat ziet er toch keurig uit!We worden ontvangen met een glas prosecco, dat gaat er wel in. Het diner is vanavond in buffetvorm.Daar ben ik altijd wel blij mee.Ik bestel een Sierra Salinas Tempranillo uit Spanje.Hm, even een stukje tekst van de site van Perfecte wijn.nl:
Niet gek dat deze rode wijn van Sierra Salinas veel wordt geschonken in menig top restaurant, want dit is gewoon een topper. Niet zwaar, gewoon heerlijk fruitig en altijd toepasbaar bij haast elk gerecht. Het wijnhuis is gevestigd in één van de oudste wijnregio’s van Spanje namelijk Utiel Requena. Hier staan de oude dikke Tempranillo stammen van Sierra Salinas en die geven een top oogst. Door de ouderdom van de ranken en daarbij de krachtige bodem structuur is de mix geweldig en geeft het een rijpe en volle oogst.
Kort samengevat is deze Sierra Salinas Tempranillo een zachte rijpe en toegankelijke rode wijn. Met in de geur een breed boeket aan indrukken van rood en zwart fruit met een lichte kruidigheid. De smaak is zacht en verfijnd met veel aardbei, framboos en rijpe kersen. Achter op de tong wat nuances van pruimen en cassis wat alles afmaakt. De afdronk is soepel en makkelijk, een echte allemansvriend.
Ik start met een truffel/knolselderij soep. Die bekomt mij uitstekend. Ook het brood is prima.Mooi, ik ga voor de tweede gang. Dat wordt een koud buffet. De zalm is al aardig geplunderd, toch zie ik kans – mijn Opa was visser – om er nog een mooi plukje van te bemachtigen.De ‘warme’ hap is aan de beurt. De schalen had u al eerder gezien. Nou, dat is toch een mooi – bescheiden – bordje vol?Het nagerecht in de vorm van een wat klein uitgevallen ijsje (hazelnoot-ijs en mokkaschuim) moeten we bestellen.Ik kan niet anders zeggen, uitstekend gegeten! De keukenbrigade wil ik hartelijk dank zeggen.
Nog koffie of thee? Nee, we hebben het wel gehad. Op naar de kamer waar we al snel onze legerstede opzoeken.