De trendy stad: Noord
Inleiding:
Tijdens deze wandeling kunt u zien hoe een vroegere arbeiderswijk en drie voormalige bedrijfsterreinen in Amsterdam-Noord zich ontwikkelen tot trendy gebieden. U komt langs een aantal populaire horecagelegenheden, maar zien onderweg ook een hip modewinkeltje, een winkelmagazijn met veel vintage interieurdesign, zelfgebouwde woningen, een kraanhotel, een kunstenaarsvrijplaats en een bijzonder kantoorgebouw voor creatieve industrie.
De ingevoerde lezer ziet hier meteen enkele kenmerken van wat stedenbouwkundigen gentrificatie noemen. Deze term staat voor de sociale en culturele opwaardering van een buurt. Dit gebeurt meestal door het geleidelijk wegtrekken van de oorspronkelijke laag opgeleide, minder vermogende bevolking. Een hoog opgeleide, vrij jonge groep creatievelingen en professionals neemt dan hun plaats in. Zij zijn werkzaam op het gebied van tekst- en beeldoverdracht, kunst, design en architectuur.
In Noord vindt gentrificatie in deze vorm maar beperkt plaats. Dat komt door het industriële verleden. Op één uitzondering na worden in Noord niet zozeer arbeiderswijken overgenomen, maar industrieterreinen.
In het begin van de twintigste eeuw ontwikkelt Noord zich tot het belangrijkst industriegebied van Amsterdam met petrochemische industrie en scheepsbouw.
Vanaf die tijd krijgt ook de woningbouw in Noord gestalte. In de Buiksloterham komt vanaf 1918 een nieuwe buurt met bijna 1500 woningen: de Van der Pekbuurt. Vanaf de jaren zeventig komt er een omslag: de scheepswerven en hun toeleveringsbedrijven verdwijnen. Het stadsdeel kwijnt langzaam weg. Maar nu richt Noord zich op.
De gebieden waar veranderingen plaatsvinden en die u op deze wandeling bezoekt, hebben een enorme aantrekkingskracht op jonge Amsterdammers.
Ze komen als bijen op de bloemen af, naar de horecagelegenheden waar ‘je absoluut geweest moet zijn’. Relativering is op zijn plaats: veel delen van Noord zijn niet hip en trendy.
Op uw wandeling door trendy Noord komt u door Overhoeks, de Van der Pekbuurt, het nieuwe woongebied in de Buiksloterham en het NDSM-terrein. Overhoeks is de naam van het voormalige Shell-terrein dat meer dan een eeuw geleden ontstaat door de bouw van een bescheiden onderzoekslaboratorium. Dat ontwikkelt zich tot een groot onderzoekscentrum met meer dan 40 gebouwen.
Een belangrijke omslag vindt plaats in 2003. Dan wordt duidelijk dat Shell door technologische ontwikkelingen, vooral op het gebied van ICT, veel minder ruimte nodig heeft. Van de 27 hectare gaat Shell er nog maar zeven gebruiken. De gemeente Amsterdam koopt de rest en stelt die beschikbaar voor een nieuwe wijk: Overhoeks.
Slechts drie Shell-gebouwen blijven behouden: het Groot Laboratorium, de Toren Overhoeks en de bedrijfskantine in de Tolhuistuin. Nieuw gebouwd zijn de woonwijk Overhoeks en Eye, het voormalige Filmmuseum.
Van Overhoeks is het niet ver naar de Van der Pekbuurt. De Van der Pekbuurt is geen verpauperde buurt die door studenten en kunstenaars is ontdekt vanwege de lage huizenprijzen en de mogelijkheden voor een alternatieve leefstijl. Zo gaat het wel vaak bij gentrificatie. De wijk is eerder populair aan het worden door de groeiende bekendheid van Noord, de nog relatief lage huizenprijzen, de hoge stedenbouwkundige kwaliteit en de nabijheid van de pont en daarmee het centrum van Amsterdam.
De buurt bevindt zich nu in een overgangsfase waarin oude en nieuwe bewoners elkaar in evenwicht houden. Bovendien schudt de wijk het stigma van de voormalige Vogelaarwijk langzaam maar zeker van zich af.
Weer iets verder ligt het deel van Buiksloterham met nieuwe woningbouw. Het is een gebied waar klimaatneutraal bouwen centraal staat. De ambitie is om hier uiteindelijk 4.000 woningen en veel kantoorruimte te bouwen. Er wordt een bescheiden begin gemaakt door op enkele kavels gebouwen neer te zetten in een combinatie van wonen en werken.
Ook is er een aantal zelfbouw-woningen gekomen. Het geheel trekt veel avonturierende professionals aan.
Het terrein van de NDSM (Nederlandsche Dok en Scheepsbouw Maatschappij) is de laatste hotspot in Noord die u op deze wandeling bezoekt. Een tijd lang gaat het goed met het bedrijf, onder meer met opdrachten voor mammoettankers. Uiteindelijk kan men de concurrentie met het buitenland niet meer aan. De oliecrisis maakt het nog erger.
Een doorstart onder de naam Nederlandse Scheepsbouw Maatschappij redt het niet.
De bron van veel werkgelegenheid in Noord gaat in 1984 failliet. Zoals gebruikelijk worden leegstaande gebouwen op het terrein gekraakt. In 1993 komen er kunstenaars die de ruimtes in toenemende mate als broedplaatsen in gebruik gaan nemen.
Langzamerhand wordt deze spontaan ontstane kunstenaarsvrijstaat opgenomen in de vaart der volkeren. Het ontwikkelt zich tot een hotspot waar investeerders brood in zien.
Er ontstaat veel bedrijvigheid van creatieve, culturele en mediabedrijven.
Veel spraakmakende horecagelegenheden vestigen zich hier die snel tot de hipste plekjes van Amsterdam gaan horen. En zoals het altijd gaat, het is een niet te stuiten proces dat begint bij marginale, maar bloeiende activiteiten aan de rafelrand van de stad.
Via popularisering van een dergelijk gebied leidt het tot een economische en commerciële omvorming. Hierdoor verdwijnt het marginale en creatieve karakter van de activiteiten op den duur langzaam uit het zicht.
De wandeling gaat van start vanaf de IJzijde van het Centraal Station.
U neemt de pont naar Noord, richting Buiksloterweg.
Inderdaad, we nemen de pont.Maar eerst iets over het weer. Nou, dat is prachtig, dat kunt u aan de korte broeken wel zien. Die korte broeken en luchtige kleding vielen mij ook al op in de (volle) trein. Iedereen gaat zeker naar het strand. Overigens, het ophalen van een ‘keuzedag’ lukte niet. Er is een storing staat op het display. Nou, ben je mooi klaar mee. Toch maar ‘gewoon’ ingecheckt. Dan maar betalen, in discussies met een conducteur heb ik echt geen zin. Ok, gemeld aan de conducteur, uiteraard wist hij niet van een storing. Vervelend vond hij het wel en we kregen (op de mail) twee gratis kopjes koffie danwel thee aangeboden bij de kiosk. Ik wist trouwens niet dat conducteurs over gratis koffie/thee beschikken. Daar ga ik de volgende keer wel om vragen. Nog wel een goede smoes verzinnen.
Zoals bekend, Orchideetje is ziek. Het is chaos in haar hoofd, vandaar dat ik – ook in overleg met het personeel van de woon-zorg locatie – geen pinkster-arrangement heb geboekt. Dat kan zij echt niet meer aan. Wel heeft zij het altijd over musea-bezoek en stadswandelen. Ok, dat laatste gaan we nu doen, eens kijken hoe het gaat.
Wat waren we weer aan het doen? Oh ja, we zijn aan het varen. Deze minicruise wordt ons volledig gratis aangeboden door de burgemeester van Amsterdam. Wie is dat nu ook alweer? Opzoeken dus.
Kijk, het gidsje heeft het over drie iconische gebouwen, dat zullen de voorste drie wel zijn. Een stukje tekst uit het gidsje:Deze gebouwen bevinden zich op het voormalige Shell-terrein, herdoopt in Overhoeks naar de kenmerkende voormalige Shell-toren van bijna 93 meter hoog.
In 2003 werd duidelijk dat Shell voor zijn research veel minder ruimte nodig had en al zijn oude gebouwen kon afstoten. Een aantal van deze gebouwen ontwikkelde zich in een razend tempo tot een gewild, internationaal georiënteerd vermaaks- en uitgaanscentrum. De voormalige Overhoekstoren, omgedoopt tot A’DAM Toren (Amsterdam Dance AndMusic), vervult hierin een sleutelrol. Ook de Tolhuistuin en EYE, het voormalige Filmmuseum, blazen hun partijtje mee.
De A’DAM Toren is een 24/7 uitgaanspaleis. Naast een hotel met bar en restaurant is er een panoramadek: de hoogste dansvloer van Amsterdam.
De voormalige bedrijfskantine van Shell trekt vanaf 2014 als de Tolhuistuin (THT) veel volk. Er is naast een café-terras met restaurant een grote concertzaal, waarvoor Paradiso de programmering verzorgt.
Het culturele icoon op het Overhoeksterrein waarmee alles begon, is EYE, het nieuw gebouwde, in april 2012 geopende filminstituut dat een voortzetting is van het Filmmuseum en andere filminstellingen.
Ik werp nog een blik richting IJmuiden over het Noordzeekanaal. Tja, dat is al enige tijd geleden (1968) dat ik scheep ging op de ‘Oranje Nassau’ naar Suriname.Inmiddels heeft de pont aangelegd en lopen we in de richting van de A’DAM Toren. Tjonge, destijds heeft Shell hier behoorlijk geïnvesteerd.
Rond 1965 besloot de directie van Shell aan de IJ-oever een nieuw gebouw neer te zetten voor de directie en de algemene diensten van het Koninklijk Shell Laboratorium Amsterdam. Arthur Staal werd gekozen als architect. Omdat het terrein maar klein was moest het nieuwe gebouw een toren worden. De toren werd Overhoeks genoemd en ontleent zijn naam aan het feit dat de toren diagonaal, dus overhoeks, geplaatst is ten opzichte van het IJ. Dit werd nog eens versterkt door het eveneens diagonaal geplaatste dakornament. In 2009 heeft Shell de kantoortoren verlaten. In januari 2014 werd aangekondigd dat de toren een transformatie zou ondergaan naar een multifunctioneel gebouw. De renovatie van de toren werd in 2016 voltooid. Bovenop de toren bevindt zich het A’DAM Lookout, een observatiedek met een panoramisch uitzicht over de stad.
Dit platform is tevens uitgerust met schommels die bezoekers over de rand van de toren laten schommelen, de hoogste in Europa. Hm, dat schommelen kost €7,50 maar je hebt ook nog een ticket nodig voor A’DAM Lookout (€16,50 online). En duurt zo’n ‘schommelrit’ maar één minuut? Nou, dat vind ik wel een dure minuut.
De richting naar de A’DAM Toren lopen we niet in, dit is een foto van internet waarop de constructie van de toren te zien is.

We vervolgen de Buiksloterweg en bekijken het kunstwerk van de vier voetballende jongens. U ziet er maar twee? Dat klopt, die andere twee kreeg ik er niet op, ze waren mij te snel af. Het kunstwerk is van Harmut Wilkening en is mede mogelijk gemaakt met steun van het Amsterdams Fonds voor de Kunst. Ai, daar hebt u als belastingbetaler dus ook aan meebetaald!Iets verder lopen we door de Tolhuistuin. Nou, ik ben eerlijk gezegd niet onder de indruk van de tuin.Opnieuw een stukje tekst uit de gids:
Het Poortgebouw (dat is dus het lage gebouw aan de rechterkant op de foto) was vroeger het poortgebouw van het Shell-terrein. Vanaf 2011 was in het gebouw een coöperatieve onderneming gevestigd, die bekend stond als OPEN COOP. Het was een uit vrijzinnigheid ontstane plek van een aantal creatieve bedrijven.
Ze hadden een eigen in kleine kring veelgeprezen kantine die voor iedereen toegankelijk was. Veel later, vermoedelijk in 2019, verloor OPEN COOP het coöperatieve karakter.
Van het Poortgebouw en omliggende panden verhuurt Stichting Tolhuistuin de ruimtes aan culturele huurders. U ziet hier ook het Leeshuis waar boeken worden doorgegeven.We maken het heen-en-weertje naar het terras van het Mandelahuisje.
Onderweg passeren we het ‘Huis te Water’.Kijk, dit is het ‘Mandelahuisje’.Weer een stukje tekst uit de gids:
Dit prachtige plekje aan het IJ is sinds juli 2015 meer dan een horecagelegenheid.
Bij mooi weer heeft het een razend populair terras, maar het is ook een ontmoetingscentrum en een Bed and Breakfast.
Toentertijd was dit het huisje van de havenmeester van de Sixhaven. Toen het vrij kwam, schreef de gemeente een wedstrijd uit voor het mooiste idee over de herbestemming. Anna van Praag (kinderboekenschrijfster) en Ilco van der Linde (bekend van Bevrijdingspop) wonnen de wedstrijd. Nu zijn ze de uitbaters en proberen via de herberg tot ‘verbinding’ te komen, daartoe geïnspireerd door de Ubuntu-filosofie die een belangrijke inspiratiebron van Nelson Mandela was. Op Wikipedia leest u dat Ubuntu een filosofie is die toewijding en relatie tussen mensen centraal stelt. In de politiek benadrukt Ubuntu het uitgangspunt dat consensus en ethiek noodzakelijk zijn bij besluiten.
Nou, dat hebben wij weer. Het Mandelahuisje is gesloten! Waarom eigenlijk?We lopen – min of meer verbijsterd – weer terug en steken de sluis over.Aan de Van der Pekstraat ligt café Keppler. In de gids wordt er hoog over opgegeven.
Het is genoemd naar Arie Keppler, vanaf de jaren tien van de 20e eeuw voortrekker van de sociale woningbouw in Noord.
We nemen plaats op het terras. Bij het afrekenen kom ik erachter dat we niet op het terras van café Keppler hebben plaatsgenomen, maar op het aanpalende terras van PEK Sandwiches. Tja, ik vond het menu ook wel aan de magere kant. Ze hebben geeneens appeltaart, alleen sandwiches.We gaan weer verder. Volgens de gids ligt rechts op het plein voorbij restaurant il Pecorino ‘café Modern’. Nou, dat bestaat zeker niet meer, of we zijn er ongemerkt aan voorbij gelopen. Wel zien we ‘Bokas’.Iets verder zien we een aantal zaken die kenmerkend zijn voor een ‘gentrificerende’ wijk: Smaaqt (let op de q, net als in Marqt), Boekhandel ‘Over het water’, Recyclekid en de Skateshop.Tja, die opengebroken prullenbakken zijn wel een probleem. Het zijn daklozen, verslaafden of gewoon gepensioneerden die een zakcentje bijverdienen met het statiegeld op flessen en blikjes. In Israël zie je op veel straathoeken containers waarin je blikjes en flesjes kwijt kunt. Er zit uiteraard geen statiegeld op. In Japan zie je nergens prullenbakken, iedereen neemt zijn afval gewoon mee naar huis om het daar in de vuilnisbak te doen.
Waarom doen we dat in Nederland niet? Wat mij betreft mogen alle prullenbakken verwijderd worden. Ik moet dat maar eens doorgeven aan de burgemeester van Amsterdam. Even opzoeken wie dat is en waar hij/zij woont.We lopen de Van der Pekstraat helemaal uit en vervolgens het Mosplein.
Rechts staat de Koptisch-orthodoxe kerk – ‘koptisch’ betekent ‘Egyptisch -, waarvan het bisdom van Nederland in Amsterdam-Noord is gevestigd.Hier heeft iemand zijn Raleigh racefiets aan de wilgen – pardon ‘mast’ – gehangen.
Het is een iconische racefiets, Joop Zoetemelk won de Tour de France (1980) op een Raleigh fiets. Ze worden nog steeds gemaakt, maar zijn in Nederland slecht verkrijgbaar.Op een loods langs het bord ‘Qua Patet Orbis’, u kent ongetwijfeld de vertaling.
Het is de lijfspreuk van het Korps Mariniers in Nederland.
Het betekent: ‘Zo wijd de wereld strekt’.
Ai, hier is de schietsportvereniging van de oud Mariniers gevestigd, maar ook het Contact Oud Mariniers. Eens marinier, altijd marinier. Tja, opgericht door Michiel de Ruyter in 1665. Dan heb je het wel over traditie. Zo te lezen schieten ze hier met de Colt .45.
Dat moet wel ‘tweehandig’. ‘Eenhandig’ kan alleen Clint Eastwood. Zelf heb ik weleens geschoten met de Colt Python .375 Magnum. Dat moet ook ‘tweehandig’. Ach ja.We vervolgen de Korte Papaverweg naar De Ceuvel.
Weer een stukje tekst uit de gids:
De voormalige scheepswerf Ceuvel-Volharding is een broedplaats en een eet- en drinkgelegenheid waar duurzaamheid hoog in het vaandel staat. Vanaf de opening in juni 2014 heeft De Ceuvel zich snel gevoegd in het rijtje hippe horecaplekken ‘waar je geweest moet zijn’. Het terrein was ai jaren een verlaten, vervuild stukje haven in de Buiksloterham. Door de crisis viel de geplande stedelijke ontwikkeling weg. Daardoor ontstond ruimte voor een alternatieve, duurzame oplossing.
Het lukte het team van De Ceuvel de gemeente te overtuigen van hun wereldbestormende plan. Ze wilden op het terrein afgedankte woonboten, betonbakken en pontons plaatsen die ais broedplaats of kantoor dienst konden doen. Door deze oplossing was heien of graven niet nodig. Een belangrijk punt in het voorstel was om op de vervuilde grond een ‘verboden tuin’ aan te leggen. in tien jaar tijd moet die voor de zuivering van de vervuilde grond zorgen.We lopen een rondje over het 200 meter lange kronkelende vlonderpad. Eigenlijk lopen we hier door de achtertuinen van de gebruikers. Tja, behoorlijk alternatief hier.We lopen weer terug naar de Papaverweg, die we links inslaan. Het is een weg met veel bedrijfjes die de sfeer van jaren geleden ademen.We nemen de eerste weg rechts, de Hulstweg en daarna de eerste weg links de Bosrankstraat.Een stukje tekst uit de gids:
We zijn in de nieuwbouwwijk van de Buiksloterham, waar de bouw klimaatneutraal moet plaatsvinden met innovatieve technieken zoals het gebruik van biobrandstof, groene beplanting als zonweringen en hergebruik van afval- en hemelwater. Amsterdam heeft dit gebied bestemd als proeftuin voor circulaire (gericht op hergebruik) bouw. Vanwege het verplichte milieuvriendelijke karakter zijn veel huizen – deels – van hout.
Een spectaculair voorbeeld van deze aanpak is het rijtje zelfbouwwoningen in de Bosrankstraat. Hier staan huizen van avonturiers onder wie veel architecten en binnenhuisarchitecten. In 2011 geloofden ze erin om in dit toen nog desolate gebied een eigen huis te bouwen. Vanaf 2014 verrezen de eerste huizen. Nu is het een gewild woongebied, waarvoor mensen in 2015 weken kampeerden om elders in de buurt een vrije kavel te bemachtigen.
Wat goed uitkomt, in de Bosrankstraat zijn een aantal picknicktafels. Hier nuttigen we een en ander uit de rugzak.
Opnieuw tekst uit de gids:
Op het eind van de Bosrankstraat linksaf en na 80 meter rechtsaf de Papaverweg.
Vrij snel is rechts een terrein, de Papaver, dat u oploopt.
Zijn we er voorbij gelopen? In elk geval is het terrein hier behoorlijk ‘op de schop’.
De vintagemeubelwinkels van ‘neef Louis’ en ‘Van Dijk & Ko’ zien we niet.We lopen de Papaverweg uit, steken de brug over het zijkanaal I over en bereiken het NDSM-terrein.Bij werf Rhebergen zie ik een catamaran liggen.Links van ons het IJ. Het is toch een behoorlijke plas water. Het in de verte gelegen Pontsteigergebouw maakt onderdeel uit van de gebiedsontwikkeling van de Houthavens. Het wooncomplex is gelegen aan het IJ waar de veerpont naar het NDSM-terrein en de Distelweg vertrekt van de in 1957 gebouwde pontsteiger bij de Tasmanstraat.
Het ontwerp van Arons en Gelauff Architecten werd in 2007 uitgekozen en, ondanks de kredietcrisis, in 2015 nagenoeg volgens dit ontwerp gebouwd. Het pand bevat woningen, winkels en horecagelegenheden. Hoewel het gebouw uitermate hoekig aandoet, bevinden zich in de plint ruimtes met een in vloeiende lijn uitgevoerde gevels. Op de 25e etage bevindt zich een penthouse van 1440 m². Met de bouw van het 92 meter hoge gebouw werd begonnen in februari 2015, het is in 2019 definitief opgeleverd.Wacht, het is geen catamaran, maar een trimaran. Dit is een multihull (zie ook catamaran). Zoals ‘tri’ al suggereert, hebben trimarans drie rompen: de centraal geplaatste hoofdromp wordt geflankeerd door twee aanzienlijk minder volumineuze zijrompen, ook wel drijvers of uithouders genoemd.De gids is uit 2016, maar de tekst over café-restaurant Noorderlicht is verouderd.
Een brand verwoeste het oorspronkelijke ‘kas-achtige’ gebouw. In plaats daarvan werd een houten gebouw opgetrokken. Na een faillissement is er dit jaar weer een doorstart gemaakt. We zijn er niet geweest, ook gezien de tijd die ons nog rest voor de wandeling.Ook weer tekst uit de gids:
Deze vroegere NDSM-kraan van meer dan 50 meter hoog is vanaf 1985 niet meer in gebruik geweest. Hij is verbouwd en herbergt vanaf 2014 drie hotelkamers en eronder een tv-studio. Op het bovendek bevindt zich een jacuzzi. De kraan heet nu officieel Faralda NDSM Kraan Hotel.
Ik zie bij booking.com dat een nachtje u € 1.529 kost. Dat kan toch niet waar zijn!We lopen verder naar het enorme gebouw van de Scheepsbouwloods met binnen ateliers die samen Kunststad vormen.
Tekst uit de gids:
In deze voormalige Scheepsbouwloods uit 1920 werden sectiedelen en stalen platen op maat gesneden, bijvoorbeeld voor de romp van een schip. Nu is het een complex geworden van gestapelde ateliers en werkplaatsen, omgedoopt in Kunststad. Bijna op het eind van de loods kunt u naar binnen om de gestapelde ateliers te bekijken. Er is ook horeca.
Van de horeca maken we gebruik, daar waren we wel aan toe. Overigens, ik herinner me het faillissement van NDSM nog goed. Ook Verolme ging in die tijd failliet ondanks dat de overheid vele miljarden (!) aan steun had verleend. Tja, tegen de concurrentie uit Japan en Zuid-Korea kon de NDSM en Verolme niet op.Hier sta ik op een scheepsheling. Hier werden de schepen gebouwd. Vorig jaar stond ik in Belfast op net zo’n scheepshelling van ‘Harland & Wolff’, waar de Titanic is gebouwd.Schuin rechts van de Scheepsbouwloods staat wat vroeger de Smederij was. Nu onder andere het hotel Double Tree by Hilton. In de Smederij vindt u, aan de andere zijde goed te zien, ook enkele bedrijven en instellingen: Pernod Ricard Nederland, Greenpeace Nederland en Red Bull Nederland.Kijk eens wat een kunstwerk! Ook weer mede door u betaald. Nu weet u meteen waar uw belastinggeld aan wordt besteed.Uit de gids:
Pilek is een populaire horecagelegenheid opgebouwd uit zeecontainers. Het is mooi gelegen met een stadsstrand aan het IJ en uitzicht op de Silodam.
Het zal niet verbazen dat op Pilek veel aandacht is voor biologisch en verantwoord eten. Wat hoort in de trendy stad, en wat u nog niet was tegengekomen, is de beoefening van yoga. Pilek heeft het. Iedere zaterdag- en zondagochtend zijn er yogalessen, bij mooi weer op het strand.
We hebben geen gebruik gemaakt van de horeca en voor de yogalessen waren we te laat.Dit is de voormalige Lasloods met daarin gevestigd het ‘Street art today’ museum.Dit is de voormalige timmerwerkplaats van de N(D)SM, 45 x 60 meter groot.
Een deel van het gebouw is afkomstig van een voorloper aan de Conradstraat, waar de NSM eerst gevestigd was. Dat gebouw was in 1909 gebouwd naar ontwerp van Langhout. Het werd in 1927 naar de huidige locatie verplaatst en uitgebreid door Langhout. Tegenwoordig is het in gebruik bij omroepbedrijf MTV Networks.Kijk, dit lijkt mij een prima devies voor de burgemeester van Amsterdam. Ik ben er nog niet aan toegekomen om uit te zoeken wie dat momenteel is.Die ondergrondse containers, valt dat onder het devies ‘blikverruimend’? Sowieso heeft het met ‘blik’ te maken.Aan de MS Oslofjordweg zouden containerwoningen voor tijdelijke huisvesting van studenten staan. Nou, wij zien ze niet. Zijn de studenten verhuisd mét de containers?
Bij MT Lincolnweg ziet u dat het NDSM-terrein het marginale karakter van zich af heeft geschud. Voor u links en rechts appartementencomplexen uit 2017 en 2018.We lopen hier op de verhoogde promenade van het Kraanspoor.Uit de gids:
Dit bijzondere bouwsel is een van de paradepaardjes van het NDSM-terrein.
Hier legden de te water gelaten schepen aan voor de verdere afwerking.
Daarvoor was een 270 meter lange kraanbaan in gebruik waarop een aantal kranen stonden. Sinds 2007 is hij getransformeerd van vervallen ruïne tot het boegbeeld van de herontwikkeling van dit gebied.
Architect Trude Hooykaas kwam tijdens een zoektocht naar nieuwe kantoorruimte op het idee om de kraanbaan te bedekken met een nieuw kantoorgebouw. Hoofdgebruiker is IDTV.Kijk eens aan! Hier ligt de trots van de Koninklijke Marine, de Zr. Ms. Rotterdam, een amfibisch transportschip en in 1998 in gebruik genomen.Zou deze kraan nog gebruikt worden?Dit is ook een leuk jachtje.Iets verder is café Loetje. Ai, is het druk? Ok, dat valt mee, dat groepje doet mee aan een rondleiding. We nuttigen een en ander en door de emotie vergeet ik een foto te maken van het genotene.Een strandje, verderop kun je zonder problemen het water in, maar vooral uit.Dat valt mij wel op. Er wordt overal gebouwd. Tja, woon je leuk, krijg je een groot flatgebouw voor je neus. Weg is je zon!We lopen weer verder en zien het schip Veronica. Is het hem echt? Aan radio Veronica bewaar ik goede herinneringen. Ok, het is hem!Tot 31 augustus 1974 diende het vaartuig als zendschip van piratenzender Veronica.
In 1959 is de VRON opgericht, ook wel de Vrije Radio Omroep Nederland.
Deze naam werd al snel veranderd naar Radio Veronica. Het was een commerciële zender. Dat was destijds verboden in Nederland en zou tot 1992 nog zo blijven. Dit is de reden dat de zender is gaan uitzenden vanaf zee.
Het idee van Radio Veronica kwam vanuit een groep radiohandelaren. Zij hoopten met de zender geld te kunnen verdienen door middel van reclameboodschappen en de verkoop van radio’s. Voorheen heeft het Veronica-schip aangemeerd gelegen in verschillende steden zoals Antwerpen, Middelburg en Maastricht.
Inmiddels ligt het schip sinds 2013 aan de NDSM-Pier en het heeft anno 2024 ook een functie. Momenteel dient het als horecagelegenheid en evenementenlocatie.
Zo worden er verschillende radio- en tv-programma’s gemaakt. Daarnaast is er ook ruimte voor muziek, theater, debat, kunst, zang en dans. Het Veronica-schip is ruim en licht van binnen, heeft twee podia, een bar en een rode dansvloer.
Tja, ons ontbreekt de tijd om aan boord te gaan.
Nog wat verder ligt het Botel. Het Amstel Botel Amsterdam is een modern en luxueus drijvend hotel met 175 kamers tegen zeer concurrerende prijzen. Het hotelschip ligt bij de NDSM-pier in Amsterdam-Noord. Dit gebied herbergt trendy restaurantjes en cafés.
Een verblijf in het Botel Amsterdam is een bijzondere ervaring. Ik weet niet wat een overnachting kost, want ik vind de website onwerkbaar.Inmiddels zijn we aangekomen bij de pont. Opnieuw kunnen wij genieten van een gratis cruise over het IJ. Ook weer aangeboden door de burgemeester van Amsterdam.Kijk, hier zien we de Norderney – het zendschip Veronica – van de andere kant.Dit keer maken we de lange cruise en steken het IJ schuin over. Als afscheid de A’DAM Toren en Eye.Zonder problemen bereiken we het Centraal Station. Maar ja, ik had het al gelezen, er zijn werkzaamheden. De trein start al met ruim 10 minuten vertraging, dus we missen de overstap. Onderweg genieten we van de gratis koffie/thee van de conducteur.
Hoewel, we moesten wel 10 cent betalen voor het bekertje. Het is toch de ‘knieperigheid’ ten top!
In een uitgebreid diner hebben we geen fut meer. Het wordt weer gewoon een frietje met een kroket.Als laatste de track van de gelopen/gevaren route. Mijn GPS heeft de track – ondanks dat hij soms vreemd doet – toch goed opgepakt.

Allen die hebben meegewerkt aan het slagen van onze stadswandeling (met name de burgemeester van Amsterdam en de conducteur): bedankt! En natuurlijk niet te vergeten de schrijver van de gids: Gerard Goudriaan.